Не зная още колко има , не искам и да знам. Не искам щастието ми да си отива, не искам да съм тъжен, сам. След теб, за мен светът ще свърши, а после къде ще съм незнам. Не искам и да си помислям как ще съм в сълзи облян. И не напразно всички казват "без любовта ти просто ще умреш" Не искам да умирам - искам да съм с теб. Единственото ми желание, но любовта ти е копнеж.
Не зная още колко има, не искам и да знам. Защо отново мисля за това се мая и кая се за всяка грешка знам. Прости ми, ако съм те наранявал, повярвай ми не съм желал това. Наистина, не искам да те губя, без теб е черна всяка моя сълза...
Боже, колко мъка има в очите ти, мога да потъна в мрак от самота, мога да чуя виковете в главата ти, мога да почувствам лавата в кръвта.
Боже колко тъмно е от тази страна, колко тихо, колко хладно е, заровила си главата в пясъка на пропиления си живот, жалко е.
Боже помогни й, моля се с притаен до болка страх, помогни й, тя се чувства изоставена, подай ръка на твоята рабиня с нежен глас, тя вече е достатъчно отровена.
Боже колко мъка има в очите ти, и все пак излъчваш ярка светлина, мога да чета по изражението на лицето ти, колко невинна е душата ти макар и забулена в тъмнина.
Страхувам се отново да погледна в огледалото знам, ще се събудя с илюзията за спомена, и треперящо отново ще е тялото, страхувам се да не ослепея от толкова тъга...